blogg

Í dag í tíma var kennarinn að tala um bloggskrif og hvernig textagerð væri búin að breytast með tilkomu blogga og annarra vefskrifa. Einnig að allir væru að röfla um það sama og því væri enginn að segja neitt að viti. Skemmtilegt að það hafi fengið mig til að vilja blogga aftur.

Einnig sagði hann að hann gæti lært meira um okkur með því að skoða hvað við værum að gera á vefnum en að tala við okkur. Það fannst mér mjög satt. Ég gef allt öðruvísi mynd af mér þegar ég tala við fólk. Oft veit ég ekkert sjálf hvað ég er að segja við fólk, það bara svona dettur út úr mér. Eða það kæmi kannski fólki ekkert á óvart hvað ég skoða á netinu ef ég gæfi það upp.

Ég er búin að vera að æfa með Stúdentaleikhúsinu og er í sýningunni sem kallast Gestasprettur. Það er svo merkilegt með svona sýningar að eftir frumsýningu þá breytist maður svo mikið. Maður veit ekkert hvað maður á að gera við tímann sinn. Ég þyrfti eiginlega að læra, en það verður aldrei jafn skemmtilegt og æfa upp sýningu.
Post premiere depression.

Ég var eiginlega búin að ákveða að loka þessu bloggi. Mig langar enn þá til þess, því ég fæ svo oft kjánahroll þegar ég hugsa um það sem ég skrifaði þegar ég var 19 ára. Og hvernig ég var þegar ég var 19 ára. Og kannski er ég hrædd um að verða eldri og fá kjánahroll yfir því sem ég er að skrifa akkúrat núna. Já, þetta blogg varð einmitt fimm ára um daginn. En ef ég loka þessu bloggi mun ég eflaust opna bara eitthvað á nýrri slóð. Ég er svo mikið fyrir svona fresh start.

Blogg eru bara ekki það sama sem þau voru. Með tilkomu facebook þá misstu blogg aðeins tilgang sinn. Ég þarf ekki að semja heila færslu utan um einhverja tilfinningu. Ég skrifa það bara í status og fólk getur bara sagt að því líki við það sem ég er að segja. Stundum er ég ekkert alltof sátt með hvað tæknin er að breyta tjáningarhátt okkar mikið.

Jæja, ég ætla að reyna að læra.

Áttu barn?

Undanfarnar vikur hef ég verið spurð óvenju oft að því hvort ég eigi barn. Þessi spurning kemur mér alltaf jafn mikið í opna skjöldu og ég veit ekki hvernig ég á að bregðast við. En í staðinn fyrir hnyttin tilsvör segi ég bara sannleikann (sem er að ég á ekki barn). Ég fór samt að velta fyrir mér afhverju fólk væri að spyrja mig að þessu og hvort ég hefði orðið eitthvað sérstaklega mömmuleg allt í einu. En svo fattaði ég hvað það var. Kannski laust því niður í hausinn á mér í leikhúsi í gær þegar móðir sagði við son sinn þegar ég var að klifra að sætinu mínu: "Stattu upp fyrir konunni". Ég er einfaldlega komin á þann aldur þar sem spurningin "Átt barn eða mann?" er eðlileg spurning, þar sem ég er víst orðin kona. Það er ekkert annað á bak við hana annað en það. Sem er fyndið því mér líður ekki eins og ég eigi að vera kölluð kona og mér líður ennþá eins og sé bara tuttugu ára. En ekki líður að löngu þar til ég verð 24 og svo 25 ára. Ég er bara mjög ómeðvituð um aldur minn nema þegar ég hugsa um þessar tölur og þetta slær mig. Þess vegna er mér ekkert sérstaklega vel við afmæli.

En ég get glatt mig við það að ég er enn spurð um skilríki í Ríkinu.

ó líf

Ég er byrjuð í bókmenntafræði í HÍ. Eftir mánuð af manískum ákvörðunum um hvað ég ætlaði að gera í vetur varð bókmenntafræði fyrir valinu. Ég er að fíla námið og finnst ég passa betur þarna inn en í stjórnmálafræði. Ég var að lesa gamlar bloggfærslur um daginn eins og ég geri stundum þegar angurværðin yfir tekur mig og þar var ein færsla frá því að ég var í menntaskóla þar sem ég talaði um að ég vildi fara í bókmenntafræði. Kannski er þetta bara málið.

Ég er að fíla Ísland. Ég fór seinustu helgi til Kaupmannahafnar að ná í föt og ganga frá herberginu mínu og reyndi þar að útskýra íslenskt verðlag fyrir norskri vinkonu minni. Sem er svolítið erfitt (álíka erfitt og að útskýra íslenska veðráttu) í ljósi þess að krónan féll um helming á einu og hálfu ári. Ég lýsti hvernig ástandið væri og hún spurði: Og viltu í alvörunni flytja aftur í þetta. En ég var alveg viss, ég saknaði fjölskyldu og vina og finnst mér það mikilvægara heldur en einhverjir peningar. Lífið á ekki að snúast um peninga, sem sýnir sig á slæman hátt í þessum efnahagsþrengingum. Ég reyni sem minnst að tala um ástandið því ég verð svo reið. Hef oft ætlað að skrifa færslu um þetta en hætti alltaf við. Hver veit nema ég hendi einni hérna inn í einhverju reiðiskasti.

Njótið!

Lúxusvandamál

Seinustu tvær vikur hef ég verið á Íslandi. Það hefur verið rosa fínt og ég hef farið mikið í sund. Það sem hefur átt hug minn seinustu vikur eru svo kölluð lúxusvandamál. Vesturlandabúar geta glatt sig við það að eiga við lúxusvandamál að stríða. Og þá sérstaklega þeir sem eru í millistétt eða efri stétt (ég tel að stéttarskipting sé við lýði á Íslandi, þó einhverjir vilji halda fram að svo sé ekki). Ég svelt ekki, ég á þak yfir höfuðið og alltof mikið af valmöguleikum. Ég hef vælt óendalega mikið yfir þessum valmöguleikum sem mér finnst frekar kjánalegt, þar sem of margir valmöguleikar er gott vandamál. Svo fæ ég virkilegan sting í hjartað þegar ég heyri um krakka sem eiga ekki efni á námsbókum í menntaskóla eða fyrir skiffærum í grunnskóla. Og þetta er auðvitað ekki nýtt vandamál, þetta var líka vandamál fyrir fjárhagshrunið. En auðvitað hefur það aukist á meðan bætur lækka og hlutir hækka í verði.

Ég hef líka velt mikið fyrir mér hvað er það sem skiptir máli í lífinu. Því hefur verið reynt að berja inn í hausinn á mér að það skipti kannski ekki öllu hvað maður gerir (framalega séð) heldur með hverjum maður gerir það. Sem er náttúrulega ótrúlega satt, það er náttúrulega ekkert gaman að lífinu ef maður hefur engan til að deila því með. En það er örugglega mest gaman af lífinu ef maður vinnur eitthvað skemmtilegt að gera og deilir því með skemmtilegu fólki.

En þetta eru náttúrulega bara lúxusvandamál. Ég ætla að læra að elda lambalæri. Það er gaman.

Varð að bæta inn dæmum um lúxusvandamál:
- Ástarsorg og "afhverju hringir hann ekki í mig" - væl - Við fáum þó allaveganna að hitta þá stráka/stelpur sem við viljum (ef við erum heppin að vera með þeim sem við erum ótrúlega skotin í) og fáum allaveganna að taka sjálfstæða ákvörðun um með hverjum við erum með(þó það séu ekki endilega alltaf skynsömustu ákvarðanirnar), við erum ekki neydd í hjónaband
- Ég komst ekki inn í námið sem ég sótti um - Við fáum allaveganna að sækja um og stunda nám að eigin vali
- Mér finnst fiskur vondur - Við getum valið hvað við borðum, erum ekki neydd til að borða bara það sem býðst

Þið náið hvað ég er að tala um.
Farið út í heiminn og njótið lúxusvandamála.

Áframhaldandi ferðasaga

Svo eftir að ég kom frá Íslandi flaug ég aftur út til Englands stuttu seinna til að vera við brúðkaup bróður míns í bænum Dartford. Konan hans er ensk og ákváðu þau að hafa brúðkaupið í Englandi. Athöfnin var stutt og góð og veislan skemmtileg sem endaði svo á pöbb með fjölskyldunni minni og svo var okkur hent í leigubíl af bróður mágkonu minnar (vá, ég hef aldrei átt mágkonu áður). Eftir veisluna hélt ég svo til London sem er ekki langt frá til að hitta Halla. Það var indælt eins og alltaf. Eftir að hafa verið hjá honum í tvo daga flaug ég svo loks til Berlínar til að hitta Örnu. Það var mjög skemmtilegt og hló ég mikið (og við báðar) og við fórum á trúnó. Við erum góðir ferðafélagar, Arna er góð í að lesa á kort (sem ég hef ekki þolinmæði í) og ég er góð í að fylgja. Myndir er hægt að sjá á facebook.

Svo kom ég heim og fór strax í það að pakka öllu niður. Nú er ég flutt og lítið herbergi á Nørrebro og líst vel á hingað til. Tekur bara smá tíma í að kynnast krökkunum og geta labbað um á nærbuxunum án þess að vera eitthvað: Guð, fyrirgefðu ég ætlaði ekki að særa blygðunarkennd þína.

Og ég komst ekki inn í skólann. Mig svona var farið að gruna það þegar ég heyrði hversu margir væru að sækja um og hversu mörgum hefði verið hafnað. Svo nú er ég atvinnulaus, tilgangslaus, peningalaus, vitlaus og planlaus. En ég finn eitthvað út úr þessu. Eins og alltaf. Ætla bara að væla í nokkra daga, svo er ég good to go.

Einn og hálfur mánuður

Það er lengsti tími sem ég hef ekki bloggað.

Ef litið er á heildarmyndina má sjá að bloggið mitt hefur verið partur af lífi mínu lengur en margt annað. Við höfum farið saman í gegnum allt milli himins og jarðar. Kannski hef ég haldið mig svona lengi við þetta því þetta er svo auðvelt. Ég sit bara við tölvuna og skrifa eitthvað inn. En ég ætla ekki að fara að sálgreina mig hérna. Heldur segja frá hvað hefur gerst á þessum einum og hálfa mánuði. Auk þess að hafa unnið og andað hef ég ferðast til: Stokkhólms, Reykjavíkur, Dartford, London og Berlínar.

Í Stokkhólmi hitti ég pabba og eyddi þar viku í sumarhúsi ætlaða fyrir norræna listamenn. Síðan fór ég til Íslands, var einungis fimm daga í Reykjavík og fór svo fimm daga vestur á firði, til Suðureyrar, en þar ólst mamma mín upp. Ég var ekki búin að fara þangað lengi og fannst því komin tími til. Það var kósí. Ég fékk hins vegar kvartanir yfir hversu stutt ég var á landinu og fannst mér það sjálfri svolítið fúlt því ég fattaði að Ísland er miklu skemmtilegra á sumrin en veturna og ég fékk því nettan heimþrá eftir að ég flaug þaðan. En ég ætla samt að bæta það upp og verð tvær vikur um jólin. Er nú þegar búin að panta miða þegar ég sá að ekki voru mörg sæti eftir á ódýrasta flugfargjaldinu. Þannig að ég var ábyrga Olga þegar kemur að miðapöntunum í fyrsta skipti á ævinni.

Þessi færsla er orðin of mikil upptalning, ég held áfram með ferðasögum seinna.

Á miðvikudaginn mun ég svo flytja í nýtt herbergi og búa þar með þremur öðrum krökkum á sama aldri en ég. Það verður spennandi að sjá. Nú hef ég prófað að búa með vinkonu minni, konu sem ég þekki ekki neitt og nú fæ ég að prófa allt annars konar búskap.

Svo fæ ég svar frá háskólanum á föstudaginn. Pottur er byrjaður um hvort ég komist inn eða ekki. Í hinum pottinum er hægt að veðja um hvort ég muni klára þetta nám, hversu lengi ég haldist í því eða hvort ég yfir höfuð muni byrja í því. Ég veit ekki einu sinni sjálf á hvað ég á að veðja.

Kaupmannahafnarháskólinn

Ég sótti um í Háskólanum í Kaupmannahöfn þann 15. mars síðast liðinn. Síðan þá hef ég beðið eftir svari frá blessuðum skólanum og bíð enn til 30. júlí. Þessi langi biðtími er engan veginn að gera sig fyrir manneskju eins og mig sem skiptir um skoðanir eins og enginn sé morgundagurinn. Ég hef hins vegar ekki skipt um skoðun og þegar nær líður þessum blessaða degi verð ég meira og meira kvíðnari fyrir þessum degi. Ef ég fæ bréf sem segir: til hamingju, þú mátt byrja að læra í haust mun ég verða mjög glöð. Ef ég fæ hins vegar bréf sem segir: Því miður verðum við að tilkynna þér að þú mátt ekki læra hjá okkur í haust. Nú, þá mun ég taka einhvers konar taugaveiklunarkast. EN, ég vonast hins vegar til að komast upp úr því taugaveiklunarkasti og gera eitthvað markvisst. Hvað meina ég með eitthvað markvisst gætuð þið fáu sem lesa enn þetta blogg spurt ykkur. Það mun ég ein vita og fá að vita þegar og ef kemur að þeirri ákvörðun. Ég þurfti aðeins að létta þessu að mér.

Nú fer að styttast í það að þessi blessaði vinnumánuður sé búinn, og hef ég hlakkað mikið til þess og er orðin frekar þreytt og einfaldlega ótrúlega leiðinleg af því að vinna svona mikið.

Það er hugmynd að grein eða einhvers konar skrifum að fæðast í kollinum á mér þar sem ég mun velta fram spurninginni: Er það svo slæmt að Ísland missi hluta af sjálfstæði sínu við að ganga í Evrópusambandið? En margir vilja einmitt halda því fram að við munum gera það.
Þessi spurning er einmitt ástæðan afhverju ég er eiginlega ekki að meika að skrifa í kringum þetta. Ég held að einhverjir gætu móðgast mjög mikið, og hvaða rétt hef ég til þess lítil stelpuhnáta sem flúði land til Kaupmannahafnar og tók ekki þátt í búsáhaldabyltingunni. En hver veit, einn daginn segi ég ykkur kannski meira. Ég þarf samt eiginlega fyrst að bera það undir mömmu. Ég ætla líka að bíða þangað til ég verð skemmtileg aftur svo ég sé ekki að móðga mann og annan.